Փաշինյանի նախկին կինը` «Իմ քայլը» հիմնադրամի գործադիր տնօրեն Աննա Հակոբյանը, հիմնադրամի փոխտնօրեն Թալին Թոփալաքյանի ուղեկցությամբ, նախօրեին հյուրընկալվել էր ՀՀ ժողովրդական նկարիչ, քանդակագործ Լևոն Թոքմաջյանին՝ նրա արվեստանոցում, որտեղ բնորդուհու դեր էր կատարել․ Թոքմաջյանը նրան նկարել էր։ Նշել էին, որ այցը տեղի է ունեցել վարպետի հրավերով՝ «Կրթվելը նորաձև է» շարժման շրջանակում: Երեկվանից համացանցը քննարկում է Հակոբյանի դիմանկարը, որը դուր չի եկել հանրությանը: Մարդիկ ծաղրում են, գրում, որ դիմանկարը ոչ մի նմանություն չունի Աննա Հակոբյանի հետ և այլն: «Հրապարակը» զրուցել է Լևոն Թոքմաջյանի հետ, որը մինչ այս հայտնի էր որպես քանդակագործ, իսկ այժմ նաև, փաստորեն` նկարիչ:
- Պարոն Թոքմաջյան, էլի քննադատության կիզակետում եք հայտնվել, այս անգամ` Աննա Հակոբյանի դիմանկարի համար…. բավականին գեղեցիկ նկար է, ես այն հավանել եմ, բայց հասարակությունը չի հավանել:

- Ասեմ, որ քանդակի տանջանքը շատ է, բոլորը, չգիտես խի, քանդակ են ուզում, բայց նկարն ավելի հեշտ է, մի հատ թղթի վրա նկարում` տալիս եմ:

- Ինչպե՞ս որոշեցիք նկարել Աննա Հակոբյանին: Ինչպե՞ս նա արժանացավ Ձեր բնորդուհին լինելու պատվին:

- Ես բոլորին ասում եմ` ձեռք քաշեք լուսանկարչությունից, անցեք իրականին` քանդակ կամ նկարչություն: Ես ունեմ իմ տիպաժները, իմ ձեռագիրը: Ես օգտագործում եմ տեխնիկա…. Մի խոսքով, ես Սևակի արձանի վրա հիմա էլ ահագին աշխատել եմ, մտել եմ վզի տակով, բան…. Եթե ուզում են Սևակին ռեալ տեսնել, 1000 դրամով նրա նկարները վաճառում են, թող գնան, առնեն: Ես նման Սևակ չեմ ընդունում:

- Վերադառնանք Աննա Հակոբյան բնորդուհուն` ինչպե՞ս ընտրեցիք:

- Ես իրեն նախապես նկարել էի, նկարել էի նախապես տպավորությամբ, ինձ մոտ կիսատ էր Աննան, երբ նա եկավ ու նստեց իմ առաջ, նկարը լրիվ ուրիշ կերպ ստացվեց, սակայն նա շատ հավանեց, ասեց` նկարում լրիվ ես եմ:

- Մարդիկ գրում են, որ նկարը նման չէ Աննա Հակոբյանին, որ վատ եք նկարել:

- Դե հիմա տեսեք` նմանությունը նայած թե ոնց եք նայում երևույթին, ոնց եք հիշում, ես Աննային նկարել եմ այնպես, ինչպես ես եմ տեսնում: Եթե Մոդիլիանիի նկարները նայեք, ապա դրանք, ոչ` նման չեն բնորդներին, նա պարտադիր աչքերին կապույտ տոն էր տալիս, նա այդպես էր տեսնում դիմացինին: Արվեստագետը միայն կարող է ասել՝ ով ում է նման:

- Նկարի համար տիկին Աննան վճարե՞լ է Ձեզ:

- Ոչ, ես նվեր եմ արել` նվիրատվություն:

- Եթե, օրինակ, Բելլա Քոչարյանը ցանկանա, կնկարե՞ք նրան:

- Ո՞ւմ, Քոչարյանի կնկա՞ն: Չէ, թեպետ ես եղել եմ իր մոտ, իր օգնականին էլ` Վիկային ճանաչում եմ, մի քանի կիսատ գործ արել եմ նրա հետ, բայց՝ չէ, ես պետք է իմաստ տեսնեմ իմ կատարած աշխատանքի մեջ: Ես ուզում եմ իմաստ տեսնել իմ արած գործերի մեջ: Աննան իմ թշնամին չէ, նա ուղղակի գեղեցիկ կին է, գեղեցիկ ժպիտ ունի:

- Իսկ տիկին Բելլան Ձեր թշնամի՞ն է, ինչո՞ւ չեք նկարի նրան:

- Նա չուզեց, ես նրա ճեպանկարն արել էի, ինքը չուզեց: Ես Բելլային նկարելու մեջ իմաստ չեմ տեսնում:

- Ինչպե՞ս է ստացվում, որ մի տեղ տեսնում եք իմաստ, մի ուրիշ տեղ` ոչ:

- Աննայի մեջ ծիծաղ եմ տեսնում, ուրախություն, թախիծ: Ես նրա ձեռքը համբուրեցի, ասացի` կարո՞ղ է ամուսինդ ինձ կալանավորի, այ մարդ, ասեց` չէ, ի՞նչ ես խոսում….

- Բայց նրանք ամուսնալուծվել են, էլ ի՞նչ ամուսին:

- Այ մարդ, ես ի՞նչ գիտեմ, է՜: Ասեցի` կարո՞ղ է խանդի ամուսինդ, ասաց` ոչ մի դեպքում»։